روزهای آخر اردی بهشت است . هفته پیش استاد کلاس نمایشنامه نویسی ام گفت درباره بهار انشا بنویسید ! و ما همه مسخره کردیم،من هم از آن خنده های انفجاری سر دادم و نمی دانستم چقدر دوست خواهم داشت بهار نویسی ام را.آن جایی را که نوشته بودم:

" یکی همین چند روز پیش گفت اگه تو اردی بهشت عاشق نشید،دیگه هیچ وقت نمی تونید عاشق بشید "

شاید راست میگفت.شاید باید عاشق شد و عاشق ماند ... حالا من چند روز مهلت دارم تا عاشق بشوم ؟ خدا جان نمیشود این اردی بهشتت همه فصل ها داشته باشندش ؟ نمی شود بیشتر به من مهلت بدهی ؟ خدا جان ما همیشه کم می آوریم ...یا بقول خودت آیا نمیداند که تو می بینی ؟ خدا جان ...

................................................................................................................

حالا میونِ این کلمه ها، دارم چای دارچین می خورم،میگن واسه سوزش های این معده ی لعنتی م خوبه، اونا میگن ، من که حالیم نیست . چای دارچین تو لیوانی که همین چند وقت پیش مامان برام خریده بود به قول خودش چون دختر خوبی شدم تازگیا بلند بلند می خندم ، تو خیابونا می دواَم ، می چرخم ، ورجه وورجه میرم ،شدم همون مه شادِ ...  مامانی میدونی مهشاد کجاست ؟

ها همه اینارو گفتم که اینو بگم که رو این لیوانِ مهربونی که مامان واسم خریده بود، نوشته :

" پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگو . هرچه باشد از عشق چیزی بگو. از نداشته ها بگو .من مثل لیوان خالی ام . پُرم کن . من آماده ی غرق شدن در تو اَم ... "

.................................................................................................................

و اما شعری کوتاه والبته بی ربط ! به تاریخ اردی بهشت 90 :

وقتی در گلدان ها

چیزی برای خاک کردن ندارم

چگونه دستانت را می دهی

تا پیوند بزنم ... ؟

.................................................................................................................

 * تا اطلاع ثانوی زندگی کنیم !

* تو باید در صبح با من حرف بزنی،حرف برای شب آمده است . ( احمدرضا احمدی )

* باز داره موهام بلند میشه ! خدای من ! این دفعه باید با ماشین دخلشو بیارم ...

سرش را تکیه می دهد به دستش که روی دسته مبل است و برای چندمین بار اس ام اس را می خواند؛ باز صدای دینگِ اس ام اس می آید .

-اوهوی با تو ام ها ! خوابی ؟ مُردی ؟!

دانه دانه ی گره های موهایش را که شاید دو روز است شانه نکرده باز می کند و زیر لب ... خودش هم نفهمید که چه گفت . گاهی دچار این لحظات می شد که زبانش به فرمانِ مغزش نیست ...

باز هم صدای دینگ ...

-خب مثل اینکه تو خیال نداری انگشتان مبارکت رو بر تکمه ها چند بار بلغزانی ! تکمه دیگه ؟! درست گفتم ؟ حالا هرچی مهم نیست... فکر کن باهم میریم ، کلی راه میریم ، کلی حرف می زنیم ، بعد می تونیم بهش زنگ بزنیم اون هم بیاد و بعدش هم ... خب بقیه ش رو تو اس ام اس بعدی میگم !

موبایلش را به یک طرف پرت می کند و به سمت آشپزخانه می رود . کمی آبجوش و  یک عدد چای کیسه ای را همراهِ فنجانِ زردِ دسته دارش می کند. میگذاردش روی میز . از بالای یخچال کاغذِ چسبی صورتی را بر میداردو با ماژیک خاکستری می نویسد : همین فردا بود ...

می چسباندش روی در یخچال و با دوانگشت قسمت بالای کاغذ را فشار می دهد . فنجان زرد دسته دار در دستش ... صدای ضعیفِ دینگ ...

-اونم می یاد ، میریم ازون مغازه هه ...اِممم ...چی می خریم ؟ چی بخریم خوبه ؟ از این جعبه موزیکال ها خوبه ؟ نه ! اون خیلی رمانتیکه ، حالمو بهم می زنه . گلِ سر ؟ دستبند ؟ اصلن تو که موهات بلند نیست... هوم ؟ خب هر چی تو بگی ، چطوره ؟

می رود جلوی میز آرایش ، رژِ صورتی کم رنگ را کمی بر لب پایینش می کشاند و رژِ قرمز را بر لب بالایش پر رنگ فشار می دهد . لب هایش را به روی هم می کشد ، همیشه یادش می رود که صورتی پر رنگ بخرد . البته کمی تنوع در عملکرد می تواند لازم و نه کافی باشد ! خودش هم از حرفهایی که در ذهنش می چرخید سر در نمی آورد ، شاید هوس کرده که در سرش یک مقاله ی اجتماعی-روانشناختی بنویسد ! اوه ! چه حرف ها !

دینگ ...

-چطوره که بذاریم ببینیم بی معرفت خودش یه خبری ازمون می گیره ؟ ببین یک کاری ، میشه من بیام خونه ت ؟ خب اونجا خیلی بهتر میتونیم در مورد فردا حرف بزنیم ، خب الان ممکنه بگی کِی ؟ اممم ، فردا ظهر چطوره ؟ نه اینکه خیلی دیره . می تونیم صبحونه رو باهم بخوریم . خب میدونم  من زیادی پر رو ام ، همین الان چطوره ؟ آره همین الان ، هوم ؟

دوباره جلوی میز آرایش است . مدادِ چشم را خیلی ملایم پشتِ پلک هایش می کشد، زیر چشم ها را بی خیال می شود . آرام آرام کمی نَم را در چشم هایش دارد حس می کند ...

خیره به قاب عکس روی دیوار است . مداد را بر آینه می کشاند ، طرح دو چشم و کمی لبخند را نقاشی می کند ، البته به فرمان مغزش فقط کمی لبخند !

در راهروی ورودی ست ، پوتین های مشکی زمستانی کنار جا کفشی دارد خاک می خورد، دستمالی بر میدارد و رویش می کشد و آن را در جا کفشی می گذارد. بالای جا کفشی، کاغذ چسبی خاکستری ای را می بیند که با ماژیک صورتی رویش نوشته شده : بیدار که شدی فردا را برایت نگه می دارم ...

می خواند ، دوباره می خواند ، چندباره ...چطور ندیده بود این کاغذ را ؟

دیگر صدای دینگ نمی آید ، گوشی اش را نگاه می کند ولی سایلنت نیست . در آشپزخانه جلوی یخچال ایستاده ، خودش را می خواند : همین فردا بود ...

صدای دینگ ...

-من پشت درم ها، باز نمی کنی ؟!

انگشتانش دارند می نویسند : خفه شو ! پیلیز !

فرمان مغزش : برگرد ، جا زدی . دیروز رو می گم ! جا زدی ... !

* همچنان این جا کسی ست پنهان ...

"بهار" را دوست داشتم که بیشتر با "حنا" گذشت،نمایشگاه پازل یک عالم اقیانوس را برایم آبی می کند! و خرداد که نهم را برایم گذراندند دوستانم،هیچ از خاطرم نمی رود که حافظ باز کردم و آخرش گفتم: از حافظ که عشق پاسخ آمد و باز همان تکیه کلامِ همیشگی ام : خدا خودش به من رحم کند !....خدا الرحم الراحمین است ... و اما اواخر بهار دوره ی جدیدی از شاعری در یک فضای جدید...

"تابستان"همه اش شاید به شعر و شاعری گذشت،دوستانی به کلیشه ی معروف بهتر از آبِ روان...اولین رمضانِ بدون پدربزرگ...و شاید اما شروع یک اتفاقِ هنوز خوب.

"پاییز" که دوستش داشتم ، که شاعرانگیم گل می کرد و پادشاه فصل ها می دانستمش،نوشتن ها وخواندن های بسیار،فکرهای بسیار،اما اما امان از آن خیالاتِ بسیار !سرخوشی های دانشجویی...حالم خوبه...نه امروز باهام حرف نزنین حالم خوب نیست...مِیل ندارم...میخوام اصلا نخوابم!حالم خوبه..حالم خوب نیست! خوش گذشت اما!پخشِ فیلم های دانشگاه،حرفهای خوب با دوستان خوب و شبِ یلدا..............پس از این زاری نکن/هوسِ یاری نکن/ تو ای ناکام / دلِ دیوانه/با غمِ دیرینه ام/به مزارِ سینه ام/بخواب آرام/دل دیوانه............................................................................................................

میشه ؟نمیشه ؟ امکانش هست ؟چی میگی تو ؟صبر! روزهای عجیبـــــــ ، خیلی عجیب... آآی می نا ...

"زمستان " ســـــــــــــــــــــــــرد،خیلی ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد! منِ عشقِ سرما هر روز به هوا فحش میدادم، به پالتوهایم ،به کلاه و شالگردن و دستکشم،به جوراب های بافتنی صورتی ام،به شوفاژ و شومینه،به آش،به سوپ،به شربت دیفن هیدرامین فحش میدادم، آخه لعنتی! من که نصفِ روزهای تو رو صدام گرفته بود،کی تموم میشی ؟دلم می خواد آواز بخونم، بلند بلند افشاری بخونم...همایون سخته...اونو صدسالم تمرین کنم نمی تونم...یا اینو بخونم : سرِراه برگشتنت آینه می کارم./گلدونای دلتنگ رو پله میذارم...

دیماهِ لعنتی........... > من شبیه کمی تعجب ! شبیه خیلی زیادی به سوال> اگر این فقط یه خوابه/ بذار تا ابد من بخوابم ....

بهمنِ پدربزرگ .

و اسفندِ آزاده !داستان مشترکی که شروع کردیم و باید قول بدیم که یلدا را دوست داشته باشیم!

چیزی که همه ی لحظه هایم را با همه ام اشتراک بود جایی به نامِ "مان"................................................................

و اما شعری به تاریخِ اسفند :

انگشتانم مردند

و در  تکاملِ این دفترِ عجیب

زبانم بلند می نویسد!

دریا برای چشم هایم کم است

اقیانوس برایم بهتر.

که تمام نشوم

از آسمانی که

دست خطِ ستاره هایش

سنجاقِ گیس های دخترانِ آب است

آن گاه

ماهی ها مرا به ساحل خواهند کشاند

تا در آوازی دستِ جمعی

سرزمینِ مرده-دَستان را

نام کنیم

به واژه هایی که

هم نرخِ تنفسِ یک جهانِ بی ملاحظه است ...!

* خوش گذشت دور هم !

* و اما شما چه دیدید از مه شاد در نود ؟!

*خوش بگذره دور هم !

 حالا همه چیز درست می شود؟

 هیچ وقت همه چیز درست نمی شود ، چون توقعات ما بیشتر می شود و تغییر می کند . هیچ قله ای آخرین قله نیست . رسیدن ، غم انگیز است .

 "راه بهتر از منزلگاه است." برویم بی آن که به رسیدن بیندیشیم . اما واقعا برویم .

گاه می شود که حتی خودم را هم نمی توانم فکر کنم،شاید این یک جور گم شدن باشد،گم شدن در زمان و حتی در مکان،منظورم اینجا،همین لحظه نیست.نمی دانم، شاید گذر باشد،گذر از همان زمان و مکان.که چه تاریخی ست؟الان کجا هستم؟می خواستم که چه وقت باشد؟کجا باشم ؟

گاهی با این سوال مواجه می شوم که دوست دارم به گذشته برگردم یا که به آینده بروم،پاسخِ من هیچکدام است!همین جا که هستم خوب است.شاید خیلی چیزهای این روزهایم را دوست نداشته باشم،شاید خیلی چیزها آن چیزهایی نبودند که می خواستم برایم باشند،اما مهم این است که " همین ! "

من الان این جا هستم... شاید به گفته مولوی :

"اینجا کسی ست پنهان..."

اینجا کجاست ؟اما می دانم که  تمامِ راه من این است که آن " کَس " را پیدا کنم،کسی که پنهان است و در من ریشه کرده، آن منِ درونی !می دانم،آن کس،آن منِ درونی ست.آن بالاتر از این خط گفته بود: راه به تر از منزلگاه است.

راه به تر...راه...بهتر...منزل...راه...............................................منزلگاهراه...

خب " همین "

و شعری به تاریخ ۲۰ دی ۹۰ :

از ترانه ای غمگین حرف می زنم.

از دختری که اسمش ترانه بود

و کوچه های شهر را،بی باران خیس می شد.

آوازی بلند

از "عروسک های کوکی"ِ  گلویش

بلندای شهر را می کشید

تا آسمانِ اول.

وآخرین ستاره را انگشتانش تاب نیاوردند.

لغزید

و بر دامنِ چین چینِ۵ سالگی اش خاک خورد

و خاموش...

اسمش ترانه بود.

دستانش رسوایی باران را

در سکوتِ آینه خواندند.

هیچ باور نداشت

که " آبی " هم دروغ می گوید.

پس آب بر خود بست

تا چشمانش در آستانه ی ظهر

خورشید را بارور شوند.

اما افق را آفتاب گیر کرده بود

و این

سمِ اسب های شب بود

که سینه ی روزش را می کوبید

و او

شاید دیگر

به شهر بعدی فکر کند

شاید هم پیاده روهای شب را تا آخر بلرزد.

او دیگر از هیچ چیز نمی ترسد

به جز...

*دل ما دعوی اعجاز می کرد/اگر دیوانگی پیغمبری داشت

 " اسیر شهرستانی "

...................................................................................................................................................

پیشنهاد ۱ : بعد از نماز صبح، خواندن تذکره الاولیا ی عطار و البته گوش دادن به "دیلمان خوانی "های استاد شجریان و بنان...

پیشنهاد ۲ :داستانِ " دوپادشاه و دوهزارتو" از کتابِ کتابخانه بابل، نوشته ی خورخه لوئیس بورخس،ترجمه ی کاوه سیدحسینی-نشر نیلوفر

پیشنهاد ۳ : برای همشهری هایم : یک بار هم که شده وقتی در پیاده رو ها از کنارِ هم رد می شویم، بهم لبخند بزنیم!می دانم کارِ سختی ست!

پیشنهاد ۴ : از هر دری به من پیشنهاد بدهید، مخصوصا هم فازی هایم !